السلام علیک یا روح الله

به نام خداوند بخشنده مهربان

نامه ای به پدر پیر و مهربانمان

 

امام سلام . امروز نزدیک به دو دهه از اون روزی که رفتی و همه ما بچه هارو یتیم کردی میگذره .

هنوز یادمه اون روزهای داغ خرداد ماه سال ۶۸ رو که من هنوز یک دهه از عمرم نگذشته بود . همه جا صحبت از امام بود . تو مسجد محل سر هر نماز برا سلامتیت دعا میکردیم . من اون روزها بچه بودم اما یادمه همیشه صحبت از یه پیر بود .  از یه مرد بزرگ که بهش میگفتن امام خمینی . و تو هر گوشه و کنار صحبت از او بود .

و من تو اوج کودکی و غرق در بازیهای کودکانه همیشه دوست داشتم یه بار از نزدیک ببینمت و دستت رو ببوسم .

سالها بعد از اینکه رفتی و مارو تنها گذاشتی باز هم همه دنیا صحبت از مرد قرن بود . من نمیدونم مرد قرن شدن یعنی چی . اما میدونم که امام ما مرد تاریخ بود و نه مرد یه قرن .

امام به خدا دلم واست تنگه . هنوز وقتی تلویزیون سخنرانیهای قدیمتو نشون میده بی اختیار اشک میریزم . افتخار میکنم وقتی اون آرامش و صلابت رو تو نگاهت میبینم .

اما یه نگاه به ما بنداز ببین امروز خیل دارن اذیتمون میکنن .

امام امروز سید علی خیلی تنها شده . ما هم بی معرفت شدیم .

خیلی حرف تو دلمه اما نمیتونم بگم . باشه حضوری میام خدمتت بهت عرض میکنم .

امام همیشه دوست دارم .

یاعلی

مهدی .....................