السلام علیک یا مولانا صاحب الزمان (عج)
سینه زنها سینه را سینا کنید راه و رسم عشق را پیدا کنید
عشق با نام حسین کاری نکوست قطره های اشکمان از جام اوست
قصه کرب و بلا افسانه نیست شیعه با مولای خود بیگانه نیست
سینه ها را سرخ از غیرت کنیم از میان تا خیمه اش هجرت کنیم
ما همه مدیون اشک زینبیم نور پیدا ما گرفتار شبیم
مهدی زهرا ز نسل کربلاست او تجلی علی مرتضی است
پس چرا مولای ما تنها شده بر رخش گرد غریبی وا شده
ما گرفتار و اسیر کیستیم منتظر بر دیدن او نیستیم
منتظر بر دیدنش هستیم ما ؟! با گناهان راه او بستیم ما !
قلبمان پر گشته از شرک و ریا پشت بر او ذکرمان مهدی بیا
ذکر هل من ناصرش را گوش ده سینه را با راه مولا جوش ده
از گناه شیعیان دلگیر شد از غم ما نایب او پیر شد !
یار ما بی همدم و بی یاور است هر شب از غم بر مزار مادر است
در میان این همه روی کبود سیصد و سیزده همت نبود ؟!
با تمام فوج فوج سینه چاک خانه مولا شده یک تل خاک
بس کنیم دیگر تقیه نیست نیست جان به کف همچون شهیدان کیست کیست؟
ای شهیدان راهتان مسدود شد هر که شد باز امتحان مردود شد
ای شهیدان رو به مولا کرده اید خال نیکویش تماشا کرده اید
استخوان هاتان گواه غیرت است راهتان تجدید عهد و بیت است .
شعر بالا از سروده های دوست عزیزم آقا مصطفی صابری بود که خیلی وقته تو روح و جان من نجوا میشه .