شام غریبانه ...............

حسین سرچشمه خورشید است .... و بدان که سینه تو نیز آسمانی است لایتناهی با قلبی که در آن سرچشمه خورشید میجوشد و گوش کن که چه خوش ترنمی دارد در تپیدن : حسین ٬ حسین ٬ حسین ٬ حسین ........

نازم به خورشیدی که در شام غریبان ٬ قرآن به لب بر نیزه ها چون ماه میرفت ٬ حتی سر بی پیکر اما سربلندش ٬ یک نیزه بالاتر ز دشمن راه میرفت ....

نمیدونم این شب شام غریبان چرا یهو دلم هوای کربلای جنوب کرد . دلم واسه دوکوهه یه ذره شده .

 

^{مکه من فکه بود منای من دوکوهه                                 قبله من جبهه و کربلای من دوکوهه}

^{مدینه ام شلمچه و بقیع من هویزه                                  مروه من طلائیه صفای من دوکوهه}

^{دیار غربت و غم و وادی عشق و عرفان                          جای قبول توبه و دعای من دوکوهه} 

^{محل کسب دانش و معرفت و ولایت                                راه عبور آزمون برای من دوکوهه}

^{کوچه آشنایی و محل بیقراران                                     مأمن من ٬ پناه من ٬ سرای من دوکوهه}

^{فرصت بیعت من و جای ندای لبیک                                 زود به یار میرسد صدایم از دوکوهه}

^{اگر راه کربلا بسته به عاشقان است                                علقمه و فرات و نینوای من دوکوهه}

^{جای سرودن شعار انتقام سیلی                                شبیه کوچه های مقتدای من دوکوهه}

^{بین تمام شهرهای کشور دل من                                آنکه بود محرم ناله های من دوکوهه}

^{قافله رفته و دگر جدایم از شهیدان                             مریض هجرم و فقط دوای من دوکوهه}