بسم الله النور
این جدیدترین مقاله استاده :
دنیا خیلی کوچک است
دنیا خیلی کوچک است. چه از نظر زمان و چه از نظر مکان. به یاد بیاورید دوران بچگی و نوجوانی و جوانی را که مثل باد گذشتند. به یاد بیاورید دوستانی را که مدت ها ندیده اید و یکباره او را در جایی که به ذهنتان نمی رسید می بینید. این دنیای کوچک که اصلش از مادۀ «دنی» به معنای چیز دم دست و بی ارزش می باشد شده محلی برای دلبستگی های بزرگ ما. شده محلی برای کنگر خوردن و لنگر انداختن. انگار نه انگار که روزی در انتظار ماست که خداوند متعال فرمودند در آن روز کتابی جلوی روی ما گشوده می شود که هیچ بزرگ و کوچکی از اعمال ما در آن از قلم نیفتاده است: و وضع الکتاب فتری المجرمین مشفقین مما فیه و یقولون یا ویلتنا مال هذا الکتاب لا یغادر صغیره و لا کبیره الا احصاها و وجدوا ما عملوا حاضرا و لا یظلم ربک احدا.(سوره مبارکه کهف آیه شریفه 49). بارها به این موضوع فکر کرده ام که اگر هیچ آیه ای در قرآن نبود مگر آیه 13 سوره مبارکه عنکبوت که می فرماید: . . . و لیسئلن یوم القیامه . . . برای ما کفایت نمی کرد که تجدید نظری در زندگی مان بکنیم؟ اصلاً لازم نیست عذاب و آتش و دوزخ و امثالهم را در ذهن متبادر کنیم، همین که بدانیم توسط آن کریمی که سریع الرضاست و آنقدر بندگانش را دوست دارد که راه های فراوان برای رسیدن به خودش را بر سر راه او قرار داده، قرار است از ما سؤال کند، فقط سؤال کند همین و بس؛ آیا از خجالت آب نمی شویم؟ مثال در این زمینه زیاد است که می گذریم. خداوند متعال آنقدر غفور و رحیم است که به وصف نمی آید. بنده به شخصه آنقدر از آیات 63 تا آخر سورۀ مبارکۀ فرقان لذت می برم که دلم نمی آید در مورد آن ننویسم گرچه از اصل مطلبم دور می شوم. در این آیات در حین بیان صفات بندگان خاص خدا یا به عبارت قرآنی عبادالرحمان به این آیه می رسد که می فرماید: « و الذین لا یدعون مع الله الهاً آخر» آن ها کسانی هستند که شرک نمی ورزند « و لا یقتلون النفس التی حرم الله الا بالحق» و خونی را هم به ناحق به زمین نمی ریزند « و لا یزنون» و به دنبال فسق و فجور و زنا هم نیستند « و من یفعل ذالک یلق اثاما یضاعف له العذاب یوم القیامه و یخلد فیه مهانا» و هرکس این امور را که عبادالرحمان انجام نمی دهند انجام دهد بد روزگاری را خواهد دید و علاوه بر مضاعف و چند برابر شدن عذاب آخرت ، در جهنم در حالتی توهین آمیز جاودانه خواهند ماند. اما «الّا» مگر . . . این مگرهای قرآن من را کشته است و به نظرم جان دادن برای این الّا ها جا دارد. مگر چه کسانی: مگر کسانی که « من تاب» توبه کنند و « آمن » و ایمان بیاورند « و عمل عملاً صالحاً» و عمل صالح انجام دهند. خوب چی؟ آیا گناهانشان بخشیده می شود؟ آیا خدابه آن ها رحم می کند؟ آیا از عذاب آن ها می کاهد؟ نه نه نه . خداوند متعال خیلی کریم تر از این حرف هاست « فاولئک یبدل الله سیئاتهم حسنات» خداوند متعال بدی های آن ها را هم به خوبی تبدیل می کند.« و کان الله غفورا رحیما» آخر خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. تبدیل بدی به خوبی شاید به این معنی باشد که آثار سوء سیئات که در روح و جسم آدمی در اثر ارتکاب معصیت به وجود می آید از بین برود و شاید معانی دیگر که می توان با رجوع به تفاسیر معتبر از آن ها بهره گرفت. ولی به هرحال الله غفور و رحیم است حتی برای کسانی که قرار شده باشد در جهنم جاودانه بمانند. به شرطی که توبه کنند، ایمان بیاورند و عمل صالح انجام دهند که نبود هر یک از اینها ممکن است اصل قضیه را به هم بریزد.
بحثم چیز دیگری بود. می خواستم بگویم این دنیای کوچک چقدر ارزش دارد که من بخواهم به خاطر لحظه ای آرامش ظاهری بیشتر، مقام و جاه بالاتر، نشان دادن خود، عزت پیدا کردن، پول بیشتر کسب کردن، دل بعضی ها را به دست آوردن و . . . اصولی را که به آن ها توصیه شده است زیر پا بگذارم و هر کاری که دلم خواست انجام دهم. ارزش عمر اینقدر است؟ حتما باید بگذارم برای آن روزی که تنها حرفم این می تواند باشد: «یالیتنی قدمت حیاتی» ای کاش بشود به دنیا برگردم و یک جور دیگر زندگی کنم.(سوره مبارکه فجر آیه شریفه 24). گرچه آنجا هم می تواند محل دروغ باشد و به محض گرفتن عمر دوباره که بارها و بارها برای همۀ ما پیش آمده با همان وضعیت سابق زندگی می کنم. بگذریم. دنیا خیلی کوچک است. چه از نظر زمان و چه از نظر مکان. ای کاش یکی پیدا می شد که وقتی این حرف را به ما می زد در ما اثر می کرد و ما هم متحول می شدیم. آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند کجایند. در شام میلاد حضرت صدیقۀ کبری سلام الله علیها از ایشان می خواهیم که :
گره فتاده به کارم کجاست راه نجات خبر زکوی حبیب گره گشا بدهید