اللهم رب شهر رمضان  

ماه رمضان هم تمام شد!

    ^{در روز اول ماه رجب نوشتم ماه رمضان تمام شد. یعنی چه؟ این کلامی است که من هر سال در اول ماه رجب به دوستان نزدیکم می گویم و به حضرت عباس علیه السلام وقتی شب آخر ماه رمضان همه با هم گریه می کنیم و از بی خبری و غفلت خودمان در ماه مبارک زار می زنیم و پشیمانیم یاد این حرفم آتش به دل همه می زند.}

    ^{در احادیث مکرر معصومین علیهم السلام فرموده اند در نمازهای یومیه حتی المقدور سورۀ قدر قرائت گردد و برای آن ثواب فراوانی بیان فرموده اند. مثلا فرموده اند هر کس سوره قدر را در نمازهای جهریه (صبح و مغرب و عشاء) بخواند مانند شهیدی است که در خون خود غوطه ور شده است. چرا؟ این همه مقام و منزلت برای این سوره و قرائت هر روزۀ آن برای چیست؟}

    ^{چون نمی توانم حاشیه بروم می روم سر اصل مطلب. ما فکر می کنیم هر کاری که انجام می دهیم به دست خودمان است و زمینه و پیشینه و نتیجه ای ندارد. در حالی که واقعا اینطور نیست. ببیند فرمودند بی حالی در عبادت نتیجه اعمال بد روز آدم هاست. اعمال بد هم در اثر بی عبادتی است. نه اینکه عبادتی صورت نمی گیرد یعنی نماز و روزه و حج و جهاد و . . . انجام نمی شود. بلکه اعمال بی روح است و نتیجۀ مطلوبی ندارد. در ذیل آیۀ شریفۀ «ان الصلاه تنهی عن الفحشاء والمنکر» از پیامبر اکرم صلوات الله و سلامه علیه سؤال شد پس چرا بعضی ها که نماز می خوانند اینقدر گناه می کنند؟ ایشان به این مضمون فرمودند هر کس به اندازۀ توجهی که به نماز دارد از فحشا و منکر دور   می شود. اینهایی که نماز می خوانند و گناه می کنند اگر نماز نمی خوانند بیشتر به سئیات آلوده می شدند. نتیجه اینکه اگر می خواهیم بهرۀ بهتری از عبادات ببریم باید توجه بیشتری به اعمالمان داشته باشیم. مثلا در طول روز حواسمان باشد که وقت نمازی هم هست. آنگاه اعمالمان طور دیگری می شود و وقت نماز هم حالمان طوری دیگر است.برای اینکه اینطور باشیم چه بایدبکنیم؟ باید دائم الذکر باشیم. یعنی چه؟ امام صادق علیه السلام پاسخ فرموده اند. «ذکر الله عند ما اُحِلَّ و حُرِّم». یعنی وقتی به اعمال حرام می رسیم انجام ندهیم و فقط حلال انجام دهیم. این مقدمه بود تا به اصل مطلب برسیم.}

    ^{شاید برای همۀ ما این اتفاق افتاده باشیم که در طول روز ماه مبارک رمضان مراقبت کرده باشیم. مثلا گناه کمتری کرده باشیم. سر شب استراحت کرده باشیم و آماده برای استفاده از شب قدر شده باشیم. اما نیمه شب در میان جمع و یا در گوشه ای تنها نه حال عبادتی، نه اشک چشمی ، نه سوز دلی و نه هیچ نشانه ای از کشش معشوق. چه کنیم تا این حال برایمان پیش نیاید و بتوانیم از ماه مبارک رمضان و علی الخصوص شب قدر و شب های دهۀ آخر ماه مبارک رمضان بهتر استفاده کنیم؟ استاد ما می فرمودند سرّ اینکه فرموده اند در طول سال در نمازهایمان سورۀ قدر را بخوانیم همین است که همیشه به یاد این باشیم که بالاخره شب قدری در راه است و قرار است مقدرات یک سالمان در آن شب به دست عزیز و مبارک صاحبمان روحی فداه رقم بخورد. چون آن شب شبی است که اعمال یک ساله مان به ثمر می رسد و همانی که در طول سال بوده ایم رو خواهد شد. مثل حالت احتضار که همۀ آنچه در طول زندگی انجام داده ایم ازجلوی چشممان می گذرد.اما درشب قدر چون هنوز پرده ها اجازه نمی دهند، فقط نتیجه اعمال رو می شود و حال عبادت گرفته می شود.}

    ^{الغرض. ماه مبارک رمضان هم تمام شد! بیاییم در این دو ماه باقی مانده تا ماه میهمانی خداوند کریم، کمی به خودمان و اعمالمان توجه کنیم و از فرصت هایی که مانند ابرها دارند عبور می کنند و از دست می دهیم فکر کنیم تا انشاءالله بهترین استفاده را از ماه مبارک ببریم.}

^{التماس دعا}