روز دوازدهم ماه مبارک

باسمه تعالی

رمضان، بهار قرآن

روزدوازدهم ماه مبارک رمضان- جزء دوازدهم قرآن کریم

سوره مبارکه هود آیۀ شریفه 48

    ما بارها داستان حضرت نوح علی نبینا و آله و علیه السلام را شنیده ایم. بعضا تحریفاتی نیز برای بامزه تر کردن داستان وارد آن شده است. یکی از جاهایی که داستان این پیامبر بزرگ الهی با دقت خاص و ظرایف فراوان و بسیار زیبا و لطیف به طور کامل بیان شده است در سورۀ مبارکۀ هود می باشد. به کل داستان کاری ندارم و فقط توصیه به خواندن خود داستان،ترجمه وتفسیر آن می نمایم. اما یک نکته ای که غالباً از آن غفلت می شود در اینجا بیان می گردد.همه می دانیم که پس از آن طوفان سهمگین و غرق شدن همه الّا عدۀ قلیلی که به حضرت نوح ایمان آورده بودند، کشتی به سلامت بر زمین نشست:قیل یا نوح اهبط بسلام منا و برکات علیک و علی امم ممن معک. یعنی با سلامتی و باز هم مهم تر برکت. برکت یعنی این که آن چه در اختیار آدمی است به بهترین نحو مورد استفاده قرار بگیرد. مثلا حتما شنیده اید که می گویند مال ما برکت ندارد یا فلان چیز خیلی با برکت است. این امر کاملا درست و مسند دینی دارد. یعنی خداوند متعال اگر بخواهد ما از آنچه در اختیار داریم به بهترین نحو استفاده می کنیم و روزی های بهتری هم نصیبمان می شود و اگر نخواهد خلاف این واقعه اتفاق می افتد. بگذریم. عاقبت این افراد چه شد؟ یک عده ای که گویا به هشتاد نفر می رسیدند و از میان آن همه مردم زمانه با تحمل تمام سختی های مادی و معنوی به پیامبر زمانشان ایمان آورده بودند و در کشتی همسفر او بودند. در ادامۀ آیه به این امر اشاره می کند و می فرماید: و امم سنمتعهم ثم یمسهم منا عذابٌ الیم. یعنی عده ای از همین امت با دیدن آن همه معجزه و تحمل آن همه سختی پس از رسیدن به سلامت و برکت، غافل شدند و به خطا رفتند.خداوند متعال هم به عذاب دردناکی دچارشان کرد.آری یکی از ابتلائات آدمی سلامت و برکت است که از سختی و مشقت هم بدتر است.چون وقتی کسی در سختی می افتد معمولا دنبال فریادرسی می گردد تا نجاتش دهد و غالبا هم به خدا می رسد. ولی وقتی کسی در آسایش و نعمت است ممکن است کمتر به یاد خدا بیفتد و احتمال سقوطش در درۀ نسیان و فراموشی و غفلت بیشر است. انشاءالله خداوند متعال ما را در سختی و آسایش همواره برای خودش بخواهد وبه یاد خودش نگه دارد.