روز هفدهم ماه مبارک

باسمه تعالی

رمضان، بهار قرآن

روزهفدهم ماه مبارک رمضان- جزء هفدهم قرآن کریم

سوره مبارکه انبیاء آیۀ شریفه 47

    با عنایت به نزدیک شدن به ایام و لیالی قدر فکر کردم بهتر باشد آیه ای انتخاب شود که اگر به آن دقت شود شاید در سرنوشتمان کمی اثر داشته باشد. گرچه آیۀ اول این سوره خود برای عمری تفکر و تغییر حال کافی است ولی شاید به این آیه کمتر توجه شود. همه در اعماق وجودمان و فطرتاً می دانیم که قیامتی هست و بالاخره به پای حساب و کتاب کشیده خواهیم شد. شاید الآن به روی خودمان نیاوریم ولی این امر در فطرت همه هست. اما این حساب و کتاب چگونه است. در این آیه خداوند متعال می فرماید: و نضع الموازین القسط لیوم القیامه فلاتظلم نفس شیئا و ان کان مثقال حبه من خردل اتینا بها و کفی بنا حاسبین. ما ترازوهایی به عدل برپا خواهیم نمود و به هیچکس ظلم نخواهد شد. هرکس به اندازه دانه خردل کاری انجام داده باشد به او داده خواهد شد. برای حساب و کتاب هم خود ما کفایت می کنیم. اینکه ظلمی در کار نیست و «هرکسی آن دِرَوَد عاقبت کار که کشت» حرفی نیست. در اینکه هر کسی هر کاری انجام داده باشد به او ارایه می شود هم در آیات دیگر قرآن بیان شده است. اینکه خداوند متعال برای حساب و کتاب کفایت می کند و چیزی نیست که از سیطۀ فرمانرواییش نادیده بماند هم حرفی نداریم. اما چرا میزان برپا نمی شود و موازین برپا می شود؟ آنگونه که در تفسیر آمده است دلیل این امر آن است که هر یک از افراد با ایمان و پاک دارای ویژگی های ممتازی هستند و در همان قسمت مقیاس سنجش برای دیگران قرار می گیرند. مثلا حضرت سلیمان دارای مال و مکنت فراوانی بوده است. یا حضرت ایوب سختی های بسیار فراوانی کشید. ویا حضرت یوسف بسیار زیبا رو و دارای مقام دولتی بود. و یا حضرت موسی بسیار مورد آزار و اذیت مردم زمانش قرار گرفت. حضرت نوح بسیار از قومش کتک خورد. حضرت لوط مورد بی حرمتی هایی قرار گرفت که شایان گفتن نیست. همین که قصد تعدی به مهمانان او را داشتند کفایت می کند و قص علی هذا. با این حساب همۀ راه ها برای توجیه اعمال ما بسته می ماند. دیگر در پیشگاه عدل الهی چطور من می توانم بهانه بیاورم که من پولم زیاد بود که گمراه شدم. منصب دولتی چشم مرا به خود خیره کرد. در اثر ابتلائات زیاد فرصت عبادت پیدا نشد و . . .  .پس بدانیم هرچه بر سر ما از خیر و شر آمده و خواهد آمد، قبلاً برای عده ای دیگر بوده است و فراوانند کسانی که از این امتحانات پیروز بیرون آمده اند و اعمال همان ها میزان اعمال ما خواهد شد. خدا کند ما در امتحانات سخت وارد نشویم و اگر هم شدیم به مدد پروردگار با سربلندی و پیروزی بیرون بیاییم تا در روز جزا شرمنده روی اهل بیتی که سنگشان را به سینه می زنیم نشویم. امشب که این مطلب را می نویسم شب جمعه است. همان متن دعای کمیل برای ما کافی است. آنجا که مولای ما می فرماید:لای الامور الیک اشکوا و لما منها اضج و ابکی . . . . فلئن صیرتنی للعقوبات مع اعدائک و جمعت بینی و بین اهل بلائک و فرقت بینی و بین احبائک و اولیائک.